Je kent het wel, je bent bij de huisarts geweest, maar 2 keer eerder was het niks, dus nu zal het ook wel meevallen..
Maar dan, je komt in het ziekenhuis, je word onderzocht en dan moet je wachten. Je bent 34 jaar jong, nog een wereld om te verkennen. Nu is mijn vrouw medisch onderlegt en die heeft gewoon zelf de uitslagen bekeken, want we moesten een week wachten vanwege drukte en dat de feestdagen waren geweest. Het ziet er slecht uit.. er gaat van alles door je heen. Je twijfelt aan alle kanten over wat dit allemaal betekend.
In 2 weken word je door de molen gehaald, je word aan alle kanten aan je getrokken. We hebben ook nog 2 kleine kinderen van 3 en 4, hoe ga je het vertellen, ze krijgen toch van alles mee, hoe gaat alles lopen, het is 1 grote bak aan vraagtekens, verwarring, pijn, een hoop verdriet.
Mijn vrouw koos er bewust voor om het op facebook te plaatsen. Er komt steun uit allerlei hoeken die je niet verwacht, maar ook mensen van wie je wel iets had verwacht die blijven stil. Die hoor je niet. Is het dan angst? Is het onwetendheid? Er stromen kaartjes binnen, er veranderd een heleboel. Ondertussen moet ik gewoon werken en omdat dat via een uitzendbureau is komt er enkel geld binnen als ik werk. De kinderen kunnen gelukkig af en toe spelen bij klasgenootjes van de oudste en soms komt uit het niets een oplossing, dat iemand roept, ow, breng ze dan maar hier, dan kunnen jullie samen naar het ziekenhuis.
Een Rollercoaster…
